Magiczna Tantra - Nauka o Wyzwoleniu Duchowym

Magiczna Tantra - Nauka o Wyzwoleniu Duchowym Dusz Ludzkich 

Magiczna Tantra znana jest także jako Tantra Joga, Akarszana Tantra, Mohana Tantra. Mohanatantra, w zapisie devanagari: मोहनतन्त्र lub po prostu Mohana, Mohana-Śaktam odnosi się do jednej z dwudziestu trzech Vāma-Tantram, należących do działu Śāktāgama (lub Śāktatantram) tradycji Agama Tantry. Śaktagamy reprezentują mądrość przekazaną Iśwarze przez Devi i przekazują ideę, że wielbienie Śakti jest środkiem do osiągnięcia Wyzwolenia, tak Vairagyam jak ostatecznie Kaivalyam czy Kevalam. Według Pratiṣṭhā-lakṣaṇa-samuccaya z Vairocana, Śāktatantry są podzielone na cztery części, a Mohana-Tantram należy do klasy Vāma. Mohana oznacza praktykę inkantancji i inwokacji, praktyki jednoczenia się z jogicznymi i śaktyjskimi, tantrycznymi formami bóstw i duchów natury, dezorientowanie i oszałamie wrogów w praktyce magii wojennej, wszelkie czary i uroki oraz klątwy w praktyce tak zwanej magii ochonnej czy obronnej. Mohana Tantram to prawdziwy szamanizm z Indii! Mohana Tantram kultywowane jest jako szamanizm od czasów WIelkiego Mistrza Króla Himalajów, na Zachodzie najczęściej zwanego Mistrzem Moryah lub Mistrzem El Morya, El Maestro. Mohana Tantram oryginalnie pochodzi z okolic, które współcześnie są pograniczem Tybetu, Indii, Hindukuszu, Kaszmiru, Pamiru, Ałtaju oraz Pakistanu i Afganistanu. Magia Mohana Tantry znana jest z historii o mistrzach magach i joginach szamanach, którzy energizowali praną kije, którymi wojownicy rzucali w przeciwników na dawnych wojnach, aby skutecznie oszołomić, czasowo sparaliżować wroga. Z Mohana Tantry pochodzą oryginalnie popularne nauki o Mocy Przyciągania, o Prawie Atrakcji, które powoduje, że wszystko czego człowiek potrzebuje zostaje do jego życia cudownie przyciągnięte... 

1. Ludzie są najbardziej rozwiniętymi istotami pośród zwierząt, ssaków żyjących na Ziemi. Posiadają wyraźnie odzwierciedloną świadomość i to stawia ich ponad zwierzętami. Żadne inne istoty nie posiadają takiego wyrazistego poczucia świadomości. Ludzie przy pomocy świadomości potrafią rozróżniać dobro i zło, dzięki świadomości potrafią również poradzić sobie z wieloma problemami. Nikt nie lubi żyć w niedoli i cierpieniu, zwłaszcza ludzie, których świadomość potrafi znaleźć sposoby ulżenia tym cierpieniom. Życie bez smutku i cierpienia jest życiem szczęśliwym i błogim, tego właśnie pragną ludzie. Każdy człowiek  poszukuje szczęścia, błogości i zadowolenia. Prawdziwą naturą ludzi jest poszukiwanie szczęścia, zadowolenia, rozkoszy, błogości. Teraz zobaczmy co mogą ludzie robić, praktycznie, aby osiągnąć szczęście, co wytrwałym i gorliwym w dążeniu zawsze się to udaje. Tantra, uważana czasem z system Magii Wschodu, daje praktyczne odpowiedzi, chociaż faktycznie magia (Abhićara) jest jedynie jednym z wielu fakultetów całej Tantry, podobnie jak arytmetyka jest częścią całej matematyki. Tantra składa się z wielu części, z metod Prawej (Dakshina) i Lewej (Vama) ręki czy z fakultetów Białej, Czerwonej (purpurowej) i Czarnej (Indygo) Tantry. Kaula-Marga jako droga środkowa uważana jest za najbardziej syntetyczną i zrównoważoną, a w istocie Tantra jest Całością i trzeba przyjmować całą naukę, a nie jakiś mały fragmencik, aby osiągnąć dobre rezultaty w postaci duchowego Przebudzenia! 

Magiczna Śakti Tantra - Praktyka Grupowa z Dewi

2. Tantra jest oryginalną duchową wiedzą pochodzącą z Indii i Himalajów, z Hindukuszu i z Pamiru, przynajmniej sprzed 7-9 czy 12 tysięcy lat. W istocie najstarsze teksty nauk Tantry pochodzą sprzed 15-17 tysięcy lat. Odnosimy się jednak do najlepiej udokumentowanej w faktach historycznych inkarnacji Sadashiva, a te zdarzają się średnio co 3 tysiące lat. Pochodzące z sanskrytu słowo "Tan" oznacza "rozszerzenie", "ekspansja", a "tra" to "uwolnienie", “wyzwolenie". Tantra to praktyka, która uwzniośla ludzkie istoty i wyzwala, zbawia poprzez proces, w którym ich umysły rozszerzają się i rozprzestrzeniają. Prowadzi ludzi od niedoskonałości ku doskonałości, od prymitywności do subtelności, od więzów do wyzwolenia. Tantra jest nauką intuicyjną mającą na celu urzeczywistnienie nieskończonej świadomości, a medytacja jest jej kluczową praktyką. W medytacji próbujesz skoncentrować swój umysł na idei nieskończonego i wszechobecnego. Ostatecznie rozwijasz "silny intelekt" oraz "intuicję": bezpośrednią ponadświadomą wiedzę.

3. Nauki Jogi i Tantry Laya Margi oparte są na systemie Jogatantry, którego twórcą, a raczej odnowicielem około 7-9 lat p.e.ch. był Sadashiva Yogeśvara. "Tantra" dosłownie oznacza: "to, co wyzwala z mroku". Techniki Tantry poprzez rozwój świadomości stopniowo uwalniają od fizycznych, psychicznych i pseudoduchowych (mentalnych) więzów. Idee i praktyki Tantra Jogi zainspirowały niezliczoną ilość ludzi do osiągnięcia samorealizacji być może również dlatego, iż nie popierają żadnej ślepej wiary, mrocznych czy sekciarskich doktryn religijnych, bezmyślnych rytuałów czy dogmatów. Tantra kieruje się subiektywnym podejściem, jednocześnie pozostając zdolną do przystosowania się do zmiennej rzeczywistości. Tantry możesz nauczyć się tylko poprzez swoje osobiste praktyki i związek z Guru oraz Wspólnotą Drogi, Tantra polega w 99% na praktyce i tylko w 1% opiera się na filozofii. Sztuka chińskich taoistów wywodzi się w istocie z indyjskiej Tantry, a ściślej jest północną szkołą tantrycznej alchemii i magii obszaru Himalajów!

4. Rozwój nauki Tantry przeplatał się z rozwojem wyższej duchowej cywilizacji w starożytnych Indiach i Himalajach. W czasach, kiedy Tantra pojawiła się, jako ważna odnowa duchowa, Indie przeżywały okres dla nich przełomowy. Od północnego wschodu, ze stepów środkowej Azji zaczęli wkraczać na teren kraju nomadowie zwani Arianami (Aryan). Oni sami nazywali Indie Bharata Varsha (kraj, który karmi i rozwija ludzi). Pomimo, że plemiona Arian były wojownikami-nomadami, pomiędzy nimi żyło wielu mędrców nazywanych Rishi (Ryszi). To właśnie Arjanie (Arjowie) zaczęli nauczać o szukaniu podstawowych odpowiedzi dotyczących pochodzenia i przeznaczenia wszechświata oraz człowieka. Cywilizacje Mohendżodaro i kultura Harappy w obszarze obecnego Pakistanu (Indii Zachodnich) to ważne obszary występowania typowej kultury tantrycznej! 

Magia Dobrobytu a Przyczyny Niepowodzeń

Przyczyny Niepowodzeń u Praktykujących Magię Dobrobytu

Ludzkie marzenia o dostatnim życiu, dobrym posperowaniu, obfitości, pomyślności, o dobrym zdrowiu i szczęściu od tysięcy lat prowadzą w kierunku mistyczno-magicznych ścieżek duchowej praktyki, a na wschodzie ku tantrycznym, szamańsko-magicznym rytuałom na szczęście, wzrost dobrostanu, powodzenie i dobre plony lub wysokie zarobki. 

(1) Wielu ludzi twierdzi, że robiło praktyki na wzrost dobrobytu, ale nie zawsze są zadowoleni w pełni z ostatecznego rezultatu, czego powodem jest zwykle nieuwaga lub ignorancja w wypełnianiu rytuałów. Tantra gwarantuje skuteczność każdego wypełnionego rytuału, a często jest to określony czas, ilość i warunki pełnienia praktyk. Sporo jest czynników osłabiających lub uniemożliwiających spełnienie, osiągnięcie rezultatów praktyki, a starożytni mistrzowie magii duchowej błogosławili bardzo konkretne co do formy, czasu i miejsca rytuały! Generalnie nie należy ignorować przepisanych zaleceń, bo jeśli rytuał ma trwać przez sześć tygodni, a praktyka mantry dobrobytu ma być powtarzana przed wschodem Słońca, to jeden dzień, w którym człowiek zaśpi, psuje cały efekt końcowy. Praktyka jest jak podlewanie rośliny na pustyni, gdzie nawet parę godzin spóźnienia powoduje jej wyschnięcie i spalenie, a wiele rytuałów z powodu błędu trzeba następnego dnia po prostu rozpocząć od nowa, gdyż przez błąd praca jest rozproszona. Mantr generalnie nie należy intensywnie recytować w stanie mocnego zdenerwowania, irytacji czy złości, zatem robienie praktyki „na dobrobyt” akurat przy okazji kłótni z drugą połową związku, jeszcze kłótni o pieniądze, może przynieść wręcz odwrotne rezultaty, bo do praktyk duchowych zasiadamy zawsze w spokoju ducha, wyciszeni wewnętrznie, bez negatywnego nastawienia.  

(2) Tantra jako rozbudowana boska biała magia (magia białego promienia światła), posiada wiele niuansów i czasem samo robienie mantry pomyślności, takiej jak Śrîm (Śreeng), nie jest wystarczające, jeśli się przykładowo neguje istnienie bóstw foremnych, z których wibracja wypływa, a jest to dźwięk przypisany różnym formom pomyślnej Bogini, jak Lakszmi, RudraKali czy Śri Lalitadewi. Negowanie istnienia foremnych bogiń jest też negowaniem dźwięku, który z nich wypływa, czyli rodzajem awersji do praktyki, a do podstawowych zasad osiągu duchowego należy pełna i gruntowna akceptacja wypełnianej praktyki. Demoniczni i pomyleni w swych poglądach ludzie rakszasowi muszą najpierw mocno zaprzyjaźnić się z praktyką, polubić z jej wewnętrzną rzeczywistością, dogłębnie zaakceptować oferowaną metodę pracy. Magiczne rytuały są nadzwyczaj skuteczne wtedy, kiedy osoba wykonująca taki rytuał dobrobytu jest zżyta z praktyką, lubi ją i akceptuje całkowicie, a nawet czerpie rozkosz z jej wykonywania. Ludzie, którzy odmawiają mantram, a nudzą się w trakcie, przysypiają lub denerwują, że tak długo trwa, nie mają, co liczyć na zbytnie osiągi i rezultaty z powodu swej demonicznie negatywnej postawy wobec ćwiczenia duchowego. Ludzie w Europie często mają demonicznie wynaturzony stosunek do praktyki, dziecinnie roszczeniowy, zaborczy, nerwowy i powinni najpierw praktykować dużo relaksu i wewnętrznego uspokojenia swoich rozlicznych Vŗttis – negatywnych fal emocji i myśli. Złe, negatywne stany wnętrza często neutralizują lub odsuwają w czasie upragnione rezultaty tantrycznych praktyk i trzeba się przyłożyć do transformowania swych negatywności w duchowe Światło Boże celem oczyszczenia umysłu i serca. Zasady te są uniwersalne, praktykowane tak w indyjskiej, jak i tybetańskiej Tantrze, a nawet w magicznych systemach, takich jak Huna czy Reiki, Voo-Doon i wielu innych! Przed poważną sesją Jogi także zaleca się kilkanaście minut relaksacji celem rozproszenia i usunięcia szkodliwych negatywnych stanów emocji i rozdrażnień! 

BhadraKali Magiczna Bogini Dobrobytu

Mistyczna i Magiczna Bogini Bhadrakali - Indyjska Hekate 

Mistyczna Bogini, Potrójna Bogini, Tridevi, Śri Dewi, często związana jest z naukami duchowymi, w tym wedyjskimi z dziedziny zwanej współcześnie treningiem prosperity, dobrobytu lub świadomością prosperującą, rozwojem świadomości bogactwa, dobrobytu, obfitości i dobrego funkcjonowania w całym swoim ludzkim życiu.  Bhadrakālī, Bhadrakali - w sanskrycie: भद्रकाली trl. Bhadrakālī, w języku tamilskim பத்ரகாளி, w telugu: భద్రకాళి, w malajalam: ഭദ്രകാളി, w kannada: ಭದ್ರಕಾಳಿ, w kodawa: ಭದ್ರಕಾಳಿ – to jest hinduistyczna Bogini, forma Bogini Kaalii, Pomyślna Kaalii, najczęściej uważana za żonę Wirabhadra Dewa. Bhadrakali (Bhadra-Kaalii, Bhadra-Kaalee) dosłownie oznacza "Pomyślny Czas", a także dobrobyt, prosperity, powodzenie, szczęście, błogosławieństwo, pomyślność. Bhadrakali jest boginią współcześnie najbardziej popularną w południowych stanach Indii. Święte miejsce związane z Boginią Bhadrakali nazywane jest Kalighata. Bhadrakali wedle wschodniej legendy zrodziła się jako córka Śiwa Boga dla pokonania mrocznego demona Daruka, który przynosił zły los całemu światu ludzi i popełniał wiele kryminalnych zbrodni. Bhadrakali dziedziczy mądrość i magiczno-duchową Moc po swojej matce Parwati Kali i ojcu Śiwa Hara oraz po swojej babci, którą jest Bogini Mena. 

Bhadrakali Devi - Córka Śiwa Rudra, pogromczyni demonów

Bhadrakali Devi jest tradycyjnie opiekunką indyjskich sztuk walki Kalaripayat, a wszystkie Kalari - świątynie sztuk walki są jej poświęcone. Bhadrakali ochrania honor kobiet, udziela prawidłowej wiedzy duchowej, oczyszcza wielbicieli oraz prowadzi do pełnego wyzwolenia z cyklu narodzin i śmierci. Bhadrakālī podobnie jak chociażby grecka Bogini Hekate ochrania swoich wielbicieli przed czarną magią i czarnoksięstwem, ochrania przed złoczynnymi wpływami demonów (asurów, rakszasów) oraz złych duchów (piśaców, bhutów), ochrania przed zbłądzeniem na ścieżki chaosu, ciemności i mroku. 

Kālī, Kali - w dewanagari काली, trl. Kālī, dosłownie rodzaj żeński pojęcia "czas", trl. kālā – to hinduska bogini czasu i śmierci, pogromczyni demonów i sił zła. Jedna z głównych postaci Śakti Devi, żony oraz córki Śiwa Boga. Bywa też rozumiana jako "Pani Kosmosu", Królowa Kosmosu lub Bogini Absolut, źródło zasad kosmicznych i wszelkich archetypów. Występują nurty duchowości, mistyki i magii indyjskiej, wprost utożsamiające formy Bogini Kali ze stanami świadomości człowieka oraz z magią. Kali w jednej z kilku głównych form ikonograficznych jest ciemnoskóra i wychudzona, z długimi zębami. Odziana w tygrysią skórę i naszyjnik z czaszek; pojawia się najczęściej na polach bitewnych lub na miejscach kremacji zwłok. Czasami przedstawiana z wężami wplecionymi we włosy. Często pojawia się z wystającym (najczęściej nieprzeciętnie długim) językiem, głową demona w ręce oraz pasem z uciętych rąk złoczyńców. Kali bywa przedstawiana z kilkoma parami rąk własnych w których trzyma rozmaite bronie służące do pokonania złych demonów. Ich liczba zdaniem Mahabhagawatapurany może wynosić: dwa, cztery, osiemnaście, jak również sto a nawet tysiąc. 

Szesnaście Wskazówek Jogi i Tantry

Zasady Wiary Świętego Bractwa Joginów Wedyjskich i Tantrycznych

Członkowie stowarzyszeni w ramach Świętego Bractwa i Świętych Bractw Zakonnych Jogi, Tantry oraz Ajurwedy wyznają duchową wiarę w oparciu o następujące prawdy wiary, skodyfikowane przez najważniejszych nauczycieli szkoły i linii przekazu, Himaćala Sampradayah, w formie Szesnastu Wskazówek: 

1. Wedy napisane w Sanskrycie oraz pisma przekazujące wedyjską konkluzję, Wedantę, stanowią Absolutną Prawdę (Brahma-Satyah). Będąc objawionymi i wiecznymi (nitya), są źródłem i głównym dowodem, z którego wypływają pozostałe nauki i prawdy. Wszystkie mantry to słowa i pojęcia z objawienia Rygwedy. 

2. Osoba Boga, Personifikacja Bóstwa – każda Dewata sześciu wedyjskich tradycji kultowych, jest na równi oryginalnym Najwyższym Iśwarą, Maheśwarą, ostateczną rzeczywistością oraz praźródłem wszystkich ekspansji i wszystkiego co istnieje. 

3. Mahadewa (Wielki Bóg), Maheśwara (Wielka Doskonałość), Parameśwara (Najwyższa Doskonałość), Paramabrahman (Najwyższy Bóg, Absolut), jako przyczyna wszystkiego jest istotą i esencją Wszechobecną, Wszechwiedzącą i Wszechmogącą. Brahman to Saguna Brahman (Bóg z Atrybutami), a Paramabrahman to Nirguna Brahman (Bóg bez Atrybutów, Czysta Esencja Światłości). 

Rodzina Mistrza Śiwa i Uma Parwati: Ganeśa, Kartikeya i Aśoka Dewi

4. Każda wyższa Dewata (Bóstwo) jest źródłem wszystkich uczuć i najwyższym obiektem miłości oraz czci i  uwielbienia; czerpie przyjemność ze związków ze Swoimi wielbicielami (bhaktami) i zawsze jest obecną w świecie duchowym. 

5. Wszystkie żyjące istoty (dusze, dźiwas) są wiecznymi i odrębnymi częściami mającymi swój początek w Paramabrahmanam, w Najwyższym Brahmanie; jest nieskończona ilość żywych istot, a zamieszkują one światy duchowe i materialne. 

6. Żywe istoty (dusze, dźiwas) przebywające w jakimś świecie materialnym żyją w zapomnieniu o swym wiecznym związku z Brahmanem oraz sześcioma głównymi manifestacjami Brahmana; ulegając iluzji, utożsamiają się z materialnymi ciałami i cierpią niedole powtarzających się narodzin i śmierci.

7. Żywe istoty (Dusze) przebywające w niebiańskim świecie duchowym są świadome swojej duchowej tożsamości; posiadając różnorodne związki z Brahmanem i Jego manifestacjami Oblicza (Murti), wiecznie przebywają z Nim w świecie duchowym. 

Yoga - Istotne Pojęcia i Prawidła Wymowy

Joga i Tantra - Istotne Pojęcia i Prawidła Wymowy w Sanskrycie 

Słownictwo wielu indyjskich języków, jak tamilski, telugu, hindi, kaszmiri, guarati, marathi, bengalski, oryjski, malayalamski, kannadyjski, assamski czy maithili zawiera bardzo wiele słów pochodzących z prastarego języka Niebian jakim jest Sanskŗt, współcześnie zapisywanego pismem Devanagari. Słowa mają jednak często zmienioną końcówkę, a jedynie ten sam rdzeń, a szczególnie częstym jest pomijanie występującego w sanskrycie przydechowego [H] (:), które dopełnia pojęcia i daje im właściwą, niebiańsko-duchową wibrację odpowiednią dla studiowania przedmiotów ezoterycznych takich jak wiedza wedyjska, joga, tantra czy ajurweda! Osoby poszukujące dobroczynnych, pełnych znaczeń i wibracji powinny zwrócić na to uwagę, gdyż często w popularnych opracowaniach na tematy orientalne używa się tych uproszczeń i wariantów z potocznej mowy, z ludowych języków INDII, z pominięciem ważnych, istotnych niuansów takich jak Visarga, końcowe, przydechowe czy nieomal nieme [H] dające gardłową wymowę tego prawie niemego, gardłowego poszumu oznaczonego w pisowni oryginalnej dwukropkiem (:), a w których słowach zakończonych na samogłoski z Visargą daje specyficzne szumiące A[H], U[H], O[H], I[H], E[H], AI[H], etc. Oto lista podstawowych pojęć w jakich pozbawienie końcowej visargi deformuje tak numerologiczną wibrację, jak i trochę przekręca całe znaczenie w stosunku do tego, co język Niebian faktycznie zawiera. 

Powyższy rysunek pokazuje listę zamienników, których użyliśmy w tekście
ze względu na częsty brak lub niewyświetlanie się niektórych znaków w zestawie fontów

Przykładowo zapis często używanego słowa „GURU” powinien tak w rodzaju męskim jak i żeńskim brzmieć „Guru[h]”, a jedynie w rodzaju nijakim „Guru”, co oznacza, że faktycznie tak mężczyzna jak i kobieta pełnią rolę „Śrī Guru[h]”, a zapisywanie „Guru” jest generalnie potoczną degeneracją boskiego wzorca danego dla tego wysublimowanego pojęcia oznaczającego wcieloną w życie ludzkie na Ziemi Nadprzyrodzoną Istotę sprawującą duchowe kierownictwo nad społecznością, narodem czy ludzkością. Sam duchowy trening określany mianem „Yoga” powinien brzmieć jako „Yoga[h]” podobnie „Laya[h]”, zamiast potocznego dla hindi i innych ludowych języków „Laya”. Nawet częściej używane pojęcie „Prawości”, popularna „Dharma” to jednak w języku niebiańskich, boskich aniołów „Dharma[h]”, a zadziwiającym jest fakt, że degeneracyjne pozbawienie słowa końcówki ma miejsce akurat w przypadku bardzo wielu duchowo-mistycznych, istotnych dla rozwoju człowieka pojęć. Mistycy wiedzą, że każda głoska symbolizuje jakąś fazę czy aspekt rozwoju, jakąś cechę do rozwinięcia, stąd degeneracja pojęcia to pozbawienie możliwości rozwoju czy osiągnięcia czegoś istotnego, a za degeneracją pojęć idzie wypaczenie ideii i całych systemów treningowych, takich jak „Hathayoga[h]” w coś co nie prowadzi do swego ostatecznego celu symbolizowanego właśnie przez końcową głoskę Visargah. Zapis i badanie pojęcia w języku sanskrytu muszą być dokładne, a szczególnie ci co z nabożnością podchodzą do mantrycznych słów powinni o te formalne, dokładne zapisy transkrypcyjne bardzo dbać i sprawdzać brzmienie oryginalnych pojęć w ich pierwotnym, podstawowym zapisie, odpowiednim dla badania wibracji. A każdy widzi, że „Yoga[h]” to trochę coś innegi niźli „Yoga”, a już szczególnie znawca sanskryckiej, orientalnej ezoteryki i numerologii. 

Słowa sanskryckie takie jak „Āśrama[h]”, „Ādhara[h]”, „Ānanda[h]” mają nie tylko wyraźnie długie Ā na początku, ale i wibrację Visargah, przydechowe [H] na końcu, stąd ich zniekształcenie do postaci Ashram, Aszram, Adhara czy Ananda jest podobnym zjawiskiem jak korupcja i wypaczenie polityczne w stosunku do praworządnych założeń. Długie Ā w sposób naturalny wymaga akcentowania w wymowie, a specyficzna głoska [H] na końcu daje wibracyjno-mantryczny, duchowy urok każdemu słowu czy pojęciu jakie jest istotne w praktykowaniu, a nawet w filozofii. Miejsce znane jako aszram to aż cztery poważne zmiany o obrazie wypaczeń w stosunku do tego, co ustanowili starożytni mędrcy jogi i tantry, a co było (nieczytelne) w rodzaju duchowej przystani o charakterze, nastroju i właściwościach „Āśrama[h]”. zmiana niektórych błędnych przyzwyczajeń jest konieczna, aby nie ulec wypaczeniom, które generują skorumpowane przez demoniczne siły - niebiańskie, kluczowe pojęcia-idee. Praktykujący „Yoga[h]” powinni osiągać, realizować ideał „Ānanda[h]”, a nie coś co nawet w rdzeniu nie jest doń podobne, bo „Ananda” zawiera nawet błąd w pierwszej literze uniemożliwiając zrobienie prawidłowego początku, co powoduje błędne podejście od niebiańskiej ideii, złe jego zrozumienie u wszystkich, co przyswajają owo wypaczenie. Przenoszenie pojęć do innych języków musi je dokładnie oddawać, gdyż język niebiański działa na zasadzie rezonansu akustycznego, kamertonu, tak, że wibracje typu „Ananda”, „Yoga” czy „Dharma” poruszą zupełnie lub częściowo coś innego niźli wibracje wzniosłych ideałów takich jak „Ānanda[h]”, „Yoga[h]” (długie O jest wymawiane) czy „Dharma[h]”. Ważne słowa tak często używane jak „Nada”, „Dżapa” (Japa), „Dżaya” (Jaya), to jednak w swej istocie „Nāda[h]”, „Japa[h]” (Dźapah) czy „Jaya[h]” (Dźajah), co pokazuje na stopień degeneracji i wynikające stąd niezrozumienie, a potem i nieporozumienia między grupami, które z powodu używania zafałszowanych pojęć wskazują jedynie różniące się od siebie, pomylone i pomieszane cele, czasem nawet sprzeczne z oryginałem, a do tego upadkowe i wykolejające. 

Ideały  takie jak „Tyāga[h]” zmienione do postaci „Tyaga” wyprowadzają w dziedzinie tego rodzaju treningi na manowce, tak, że jest aranżowany w niewłaściwy sposób, a nawet źle zrozumiany od początku praktyki. Nawet popularnie wspomniana „Moksha” czy „Moksza”, to jednak „Moksha[h]”, gdzie „SH” oznacza dla języka polskiego dokładnie dźwięk „SZ”, w tym wypadku. Z całego „Wyzwolenia Ducha”, „Wolności Ducha” nic nie wyjdzie z powodu porzucenia tego, co na cel wskazuje, a co zapisane jest w końcowej głosce [H], a wielu chcąc się rowijać głównie przez kontemplacje i medytację używa tych błędnych pojęć dryfując na manowce „Wyzwolenia”, bo medytują na „Mokszę”, za pomocą słowa „Moksha” zamiast prawidłowo „Moksha[h]” z Visargą, jak to powinno prawidłowo być.

Dobrobyt i Świadomość Prosperująca

Nauki o rozwoju świadomości prosperującej, stanie dobrobytu i obfitości

(1) Ponieważ większość ludzkości żyje na granicy biedy z nędzą, w procesie rozwoju duchowego warto jest wskazać wszelkie elementy wiedzy i praktyki służące do zbudowania świadomości dobrobytu i dobrego prosperowania w codziennym życiu. Świadomość biedy, braku czy ubóstwa towarzyszy nawet ludziom z pozoru bogatym, nazywanym multimilionerami czy miliarderami, gdyż osoby te, chociaż z pozoru wiele zarabiają, także wiele tracą, marnotrawią oraz bankrutują, a bywa, że żyją tak iż na ich wydatki, zupełnie jak ludziom bardzo biednym, nie starcza im do końca miesiąca na codzienne życie. Pokazuje to, że człowiek, zarówno biedny jak i bogaty powinien przyswoić sobie dobrze lekcję rozsądnego gospodarowania majątkiem oraz dochodami jakie posiada. Nie ma to już większego znaczenia czy dochody człowieka są bardzo niskie czy bardzo wysokie, rozsądek w ich użytkowaniu jest jednakowo potrzebny wszystkim stanom majętności i wszystkim statusom biedy w społeczeństwie. W dużej mierze trwałość i stałość ludzkiego dobrobytu zależy od tego jak ktoś jest dobry, niezepsuty, w swoim wnętrzu, zależy od wewnętrznej dobroci i dobrostanu. Dobrobyt to bardzo ciekawe pojęcie, słowo warte przemyślenia, a nawet głębokiej kontemplacji w sercu. Dobro jako stan bycia jest tutaj kluczem do zagadki prosperującej świadomości, stanu myśli i wyobrażeń, które nie muszą prowadzić człowieka ani do zguby ani do straty czy utraty tego, co posiadał. Ludzie zwykle myślą, że bogactwo zdobywa się wyłącznie w nieuczciwy sposób albo dziedziczy, jednak jest całe mnóstwo przykładów pozytywnych, które pokazują, że bogactwo przychodzi wraz z pracą i działalnością, która jest z gruntu uczciwa i pożyteczna. Oczyszczenie umysłu, oczyszczenie samej świadomości, ćittamu, z myśli i wyobrażeń, które są przeciwne dobrobytowi i szkodliwe dla rozwoju świadomości prosperującej jest niejako pierwszym poważnym krokiem w dobrej pracy usuwania syndromu ubóstwa, biedy i nędzy, nieudacznictwa i cierpiętnictwa. Świadomość Bogactwa, Obfitości i Dobrobytu wzrasta powoli ale skutecznie w miarę pracy solidnego oczyszczania i ubogacania wewnętrznego, które ma za zadanie przemienić nędznika w bogacza.   

Kubera Dewah oraz Lakszmi Dewi - Błogosławieństwo Prosperity

(2) Karma Joga w jej tradycyjnym ujęciu Bezinteresownej Pracy oraz Służby staje się fundamentem dla rozwoju prosperującej świadomości i stanu dobrobytu. Karma Joga to podstawowy trening jaki oferowany jest w Jodze przez wielkich Mistrzów Mądrości, Maharyszich i Ryszich, a podstawy tej metody Jogi streszczają się w idei pracowania dla przyjemności samego wykonywania pracy. Nie pracujemy dla zysku czy wypłaty, ale w tym celu, aby praca została dobrze i solidnie wykonana. Czerpanie satysfakcji i przyjemności z samego działania jakim jest wszelka możliwa praca bywa dla wielu początkujących osób bardzo trudne i frustrujące. Wielki Jogin Mahawatar Nagaradża Krija Babadżi ciągle powtarzał, że człowiek powinien być tak zaabsorbowany pracą, tym, co robi, że owa praca wydaje się wykonywać sama bez emocjonalnego oporu czy wysiłku ze strony tego, kto ją wykonuje. Można się ćwiczyć na każdej codziennej czynności, aż pracowanie pozwoli na stan umysłu wolny od poczucia straty czasu, awersji czy niechęci do pracy, poczucia marnowania czasu, który można by przeznaczyć na coś innego, etc. Jednym słowem, pracujemy ochoczo, bez oporów czy awersji do samej pracy, pracujemy z wielką satysfakcją, pracujemy tak jak bawimy się w najlepsze, gdy robimy to co lubimy dla naszej przyjemności. Karma Joga to bardzo specyficzne, luzackie podejście do pracy, która z jednej strony jest poważna i odpowiedzialna, a z drugiej staje się rodzajem przyjemnej i satysfakcjonującej rozrywki, zabawy z jaką wędrujemy przez życie. Nie lubiane, nie przyjemne i nie chciane czynności stają się początkiem wszelkiego braku i krachu, nędzy, biedy i ubóstwa a także problemów w prowadzeniu działalności dochodowej. Krótko i zwięźle Joga powiada człowiekowi: Ciesz się tym co robisz, niech twoja praca jest twoją rozrywką!