Joga Kundalini - Rozwój Duchowy i Efekty Śakti

Kundalini Joga Tantra - Czym jest, zasady, dla kogo, na czym polegają zajęcia?

Joga to pochodzący z Indii oraz Tybetu i Kszmiru, a znany od tysięcy lat system rozwoju duchowego, rozwoju zarówno ciała, umysłu jak i ducha (duszy, dźiwah), choć dziś w krajach zachodnich wiele osób widzi w Jodze po prostu dobry sposób na utrzymanie odpowiedniej kondycji fizycznej. Oprócz specjalnie stworzonych do tego celu Szkół Jogi, zajęcia odbywają się także w ośrodkach sportowych, szkołach lub miejskich domach kultury. Choć Joga kojarzy nam się zwykle z jednym, ścisłym systemem, w rzeczywistości wyróżnić możemy wiele różnych rodzajów Jogi, oryginalnie zasadniczo dwanaście głównych nurtów, pełnych systemów nauki i praktyki jogicznej. Jedną z najpopularniejszych i najchętniej wybieranych jest Kundalini Joga (pisana także jako: Kundalinijoga/h) będąca w swej istocie częścią zaawansowaną tradycyjnej Hatha Jogi, Laja Jogi, Krija i Radża Jogi. Czym się charakteryzuje i co warto wiedzieć, zanim wybierzemy się na profesjonalne zajęcia z Kundalini Jogi, obowiązkowo najlepiej do dobrego nauczyciela z nurtu Szkoły Laja Jogi, Krija Jogi lub Radża Jogi? 

Kundalini Mahaśakti - Gayatri Mata-Dźi - Śakti Devi

Czym jest i na czym polega Kundalini Joga? 

Kundalini Joga to nie tyle odmiana Jogi, w której duże znaczenie ma zarówno trening ciała, jak i umysłu, jak się czasem pisze, a zbiór bardziej zaawansowanych dla rozwoju duchowego ćwiczeń z podstawowych nurtów praktyki Jogi, jak Hatha Joga czy szczególnie Laja Joga albo Krija Joga. Kundalini Joga może wykorzystywać różne techniki, takie jak mantry, medytacje i wizualizacje, mudry (specjalne ułożenie rąk), a także metody oddechowe, zwane pranajamą i jogiczną psychoterapię zwaną pratjaharą. Początków Kundalini Jogi na Zachodzie możemy dopatrywać się w postaci hinduskich nauczycieli Radża Jogi jak Swami Vivekananda, który nauczał Kundalini Jogi dla zaawansowanych, czy Swami Sivananda z Rishikesh, który do 1962 roku założył nawet własną organizację zajmującą się różnymi aspektami Jogi, w tym Kundalini Jogi. Jednym z największych propagatorów Kundalini Jogi jest Swami Satyananda Saraswati, którego książka "Kundalini Yoga" od 1972 roku jest w sferze anglojęzycznej, zachodniej, czymś w rodzaju elementarza lub Biblii dla zainteresowanych praktykami związanymi z budzeniem i podnoszeniem Kundalini. Swami Satyananda jest uczniem duchowym Swami Shivananda z Rishikesh. Praktyki Kundalini najlepiej kultywowane są w przekazie Laja Jogi. 

Kundalini Joga przeznaczona jest niezbyt rozważnie głównie przede wszystkim osobom żyjących w stresie i ciągłym biegu, chociaż powinna być kultywowana dla głębszych duchowych i mistycznych celów, dla boskiej przemiany Duszy, Dźiwah. Ta odmiana Jogi potrafi oczyścić umysł (manas, kamamanas), rozluźnić mięśnie oraz emocje i przynieść spokój. Wierzy się bowiem, że w ciele każdego człowieka, dokładnie u podstawy kręgosłupa, drzemie wewnętrzna energia (w miejscu zwanym pierwszą czakrą). Podczas gdy wykonujesz ćwiczenia rozwoju Kundalini Śakti, energia zaczyna wibrować oraz powoli przemieszczać się w górę, wzdłuż kręgosłupa, a ściślej wzdłuż Suszumny, kanału zwanego osią centralną ciała. Przechodzi ona wówczas przez poszczególne etapy (czakry), gdzie każda odpowiada za inną sferę ludzkiej psychiki: radość, kreatywność, seksualność, intuicję, otwartość na ludzi, poczucie własnej wartości. Według nauk filozoficznych i duchowych Jogi, zaburzenia w przepływie energii przez poszczególne czakry (ćakra/m) skutkują problemami psychicznymi, zaniżonym poczuciem własnej wartości czy wahaniami emocjonalnymi. Kundalini pomaga w gładkim przepływie energii przez wszystkie strefy, tworząc harmonijnie współgrający mechanizm. 

Magiczna Tantra - Nauka o Wyzwoleniu Duchowym

Magiczna Tantra - Nauka o Wyzwoleniu Duchowym Dusz Ludzkich 

Magiczna Tantra znana jest także jako Tantra Joga, Akarszana Tantra, Mohana Tantra. Mohanatantra, w zapisie devanagari: मोहनतन्त्र lub po prostu Mohana, Mohana-Śaktam odnosi się do jednej z dwudziestu trzech Vāma-Tantram, należących do działu Śāktāgama (lub Śāktatantram) tradycji Agama Tantry. Śaktagamy reprezentują mądrość przekazaną Iśwarze przez Devi i przekazują ideę, że wielbienie Śakti jest środkiem do osiągnięcia Wyzwolenia, tak Vairagyam jak ostatecznie Kaivalyam czy Kevalam. Według Pratiṣṭhā-lakṣaṇa-samuccaya z Vairocana, Śāktatantry są podzielone na cztery części, a Mohana-Tantram należy do klasy Vāma. Mohana oznacza praktykę inkantancji i inwokacji, praktyki jednoczenia się z jogicznymi i śaktyjskimi, tantrycznymi formami bóstw i duchów natury, dezorientowanie i oszałamie wrogów w praktyce magii wojennej, wszelkie czary i uroki oraz klątwy w praktyce tak zwanej magii ochonnej czy obronnej. Mohana Tantram to prawdziwy szamanizm z Indii! Mohana Tantram kultywowane jest jako szamanizm od czasów WIelkiego Mistrza Króla Himalajów, na Zachodzie najczęściej zwanego Mistrzem Moryah lub Mistrzem El Morya, El Maestro. Mohana Tantram oryginalnie pochodzi z okolic, które współcześnie są pograniczem Tybetu, Indii, Hindukuszu, Kaszmiru, Pamiru, Ałtaju oraz Pakistanu i Afganistanu. Magia Mohana Tantry znana jest z historii o mistrzach magach i joginach szamanach, którzy energizowali praną kije, którymi wojownicy rzucali w przeciwników na dawnych wojnach, aby skutecznie oszołomić, czasowo sparaliżować wroga. Z Mohana Tantry pochodzą oryginalnie popularne nauki o Mocy Przyciągania, o Prawie Atrakcji, które powoduje, że wszystko czego człowiek potrzebuje zostaje do jego życia cudownie przyciągnięte... 

1. Ludzie są najbardziej rozwiniętymi istotami pośród zwierząt, ssaków żyjących na Ziemi. Posiadają wyraźnie odzwierciedloną świadomość i to stawia ich ponad zwierzętami. Żadne inne istoty nie posiadają takiego wyrazistego poczucia świadomości. Ludzie przy pomocy świadomości potrafią rozróżniać dobro i zło, dzięki świadomości potrafią również poradzić sobie z wieloma problemami. Nikt nie lubi żyć w niedoli i cierpieniu, zwłaszcza ludzie, których świadomość potrafi znaleźć sposoby ulżenia tym cierpieniom. Życie bez smutku i cierpienia jest życiem szczęśliwym i błogim, tego właśnie pragną ludzie. Każdy człowiek  poszukuje szczęścia, błogości i zadowolenia. Prawdziwą naturą ludzi jest poszukiwanie szczęścia, zadowolenia, rozkoszy, błogości. Teraz zobaczmy co mogą ludzie robić, praktycznie, aby osiągnąć szczęście, co wytrwałym i gorliwym w dążeniu zawsze się to udaje. Tantra, uważana czasem z system Magii Wschodu, daje praktyczne odpowiedzi, chociaż faktycznie magia (Abhićara) jest jedynie jednym z wielu fakultetów całej Tantry, podobnie jak arytmetyka jest częścią całej matematyki. Tantra składa się z wielu części, z metod Prawej (Dakshina) i Lewej (Vama) ręki czy z fakultetów Białej, Czerwonej (purpurowej) i Czarnej (Indygo) Tantry. Kaula-Marga jako droga środkowa uważana jest za najbardziej syntetyczną i zrównoważoną, a w istocie Tantra jest Całością i trzeba przyjmować całą naukę, a nie jakiś mały fragmencik, aby osiągnąć dobre rezultaty w postaci duchowego Przebudzenia! 

Magiczna Śakti Tantra - Praktyka Grupowa z Dewi

2. Tantra jest oryginalną duchową wiedzą pochodzącą z Indii i Himalajów, z Hindukuszu i z Pamiru, przynajmniej sprzed 7-9 czy 12 tysięcy lat. W istocie najstarsze teksty nauk Tantry pochodzą sprzed 15-17 tysięcy lat. Odnosimy się jednak do najlepiej udokumentowanej w faktach historycznych inkarnacji Sadashiva, a te zdarzają się średnio co 3 tysiące lat. Pochodzące z sanskrytu słowo "Tan" oznacza "rozszerzenie", "ekspansja", a "tra" to "uwolnienie", “wyzwolenie". Tantra to praktyka, która uwzniośla ludzkie istoty i wyzwala, zbawia poprzez proces, w którym ich umysły rozszerzają się i rozprzestrzeniają. Prowadzi ludzi od niedoskonałości ku doskonałości, od prymitywności do subtelności, od więzów do wyzwolenia. Tantra jest nauką intuicyjną mającą na celu urzeczywistnienie nieskończonej świadomości, a medytacja jest jej kluczową praktyką. W medytacji próbujesz skoncentrować swój umysł na idei nieskończonego i wszechobecnego. Ostatecznie rozwijasz "silny intelekt" oraz "intuicję": bezpośrednią ponadświadomą wiedzę.

3. Nauki Jogi i Tantry Laya Margi oparte są na systemie Jogatantry, którego twórcą, a raczej odnowicielem około 7-9 lat p.e.ch. był Sadashiva Yogeśvara. "Tantra" dosłownie oznacza: "to, co wyzwala z mroku". Techniki Tantry poprzez rozwój świadomości stopniowo uwalniają od fizycznych, psychicznych i pseudoduchowych (mentalnych) więzów. Idee i praktyki Tantra Jogi zainspirowały niezliczoną ilość ludzi do osiągnięcia samorealizacji być może również dlatego, iż nie popierają żadnej ślepej wiary, mrocznych czy sekciarskich doktryn religijnych, bezmyślnych rytuałów czy dogmatów. Tantra kieruje się subiektywnym podejściem, jednocześnie pozostając zdolną do przystosowania się do zmiennej rzeczywistości. Tantry możesz nauczyć się tylko poprzez swoje osobiste praktyki i związek z Guru oraz Wspólnotą Drogi, Tantra polega w 99% na praktyce i tylko w 1% opiera się na filozofii. Sztuka chińskich taoistów wywodzi się w istocie z indyjskiej Tantry, a ściślej jest północną szkołą tantrycznej alchemii i magii obszaru Himalajów!

4. Rozwój nauki Tantry przeplatał się z rozwojem wyższej duchowej cywilizacji w starożytnych Indiach i Himalajach. W czasach, kiedy Tantra pojawiła się, jako ważna odnowa duchowa, Indie przeżywały okres dla nich przełomowy. Od północnego wschodu, ze stepów środkowej Azji zaczęli wkraczać na teren kraju nomadowie zwani Arianami (Aryan). Oni sami nazywali Indie Bharata Varsha (kraj, który karmi i rozwija ludzi). Pomimo, że plemiona Arian były wojownikami-nomadami, pomiędzy nimi żyło wielu mędrców nazywanych Rishi (Ryszi). To właśnie Arjanie (Arjowie) zaczęli nauczać o szukaniu podstawowych odpowiedzi dotyczących pochodzenia i przeznaczenia wszechświata oraz człowieka. Cywilizacje Mohendżodaro i kultura Harappy w obszarze obecnego Pakistanu (Indii Zachodnich) to ważne obszary występowania typowej kultury tantrycznej! 

CZAKRY - Centra Energetyczne Człowieka

Czakry – Energetyczne Centra w Ciele Człowieka 

„Najpierw była energia, potem materia.” - mawiał uczony Nikola Tesla na temat którego wiele jest tajemniczych historii, a to dlatego, że zmarł w ciągle niewyjaśnionych okolicznościach jak wielu samotnych badaczy tajemnic przyrody. Dziś już bezsprzecznie wiadomo (udowadnia to fizyka Einsteina, zasada równoważności masy i energii), że wszystko co nas otacza jest energią. Również nasze ciało na najbardziej elementarnym poziomie to zbiór rozwibrowanych cząsteczek. Aby móc w pełni wykorzystać swój potencjał kreacji czyli tworzenia oraz cieszyć się zdrowiem i dobrostanem, energia krążąca w ciele powinna być zharmonizowana, ale mowa o witalnej energii, o bioenergii w Jodze znanej jako Pranah, w qigong jako Qi (Chi, Czi). Najwięcej skupia się jej w centrach energetycznych zwanych w spolszczeniu czakrami, poprawniej ćakrami - i to o nich właśnie jest ten wprowadzający w temat tekst. 

Pierwsze wzmianki o czakrach, a właściwie ćakrach, znajdziemy w Wedach, świętych księgach aryjskiej tradycji hinduizmu czyli aryjskiej Indii, Bharaty. W Upaniszadach pochodzących z VIII–III wieku p.e.ch. czakry/ćakry opisywane są bardzo obrazowo jako kwiaty lotosu o określonej liczbie płatów (i ich odpowiednim ułożeniu, co jest bardzo ważne). Ponadto ten klasyczny tekst wspomina o energii czy mocy Kundalini, która przedstawiana jest jako zwinięty w kłębek wąż śpiący u podstawy kręgosłupa, a poruszanie energii czyli Pranah (m.in. poprzez praktykę odpowiednich bandhas i mudr oraz medytacji) sprawia, że uśpiony wąż pnie się w górę, a ostatecznym celem jego wędrówki jest dotarcie do najwyższej ćakry i osiągnięcie stanu samadhi czyli oświecenia Duszy (Dźiwah). 

System głównych Ćakr w zdłuż pionowej osi Suszumny

Starożytna, ponad 500-letnia książka Sat-Chakra-Nirupama opisuje ćakry jako centra świadomości oraz wiry materii (wirującą w stanie energetycznym materię), a pochodząca z X wieku Padaka-Pancaka zawiera opisy ośrodków energetycznych oraz odpowiednich dla nich praktyk Jogi. Tłumaczenie oraz komentarz do obu tekstów znaleźć można w dziele autorstwa sir Johna Georga Woodroffe’a (pseud. Arthur Avalon) pt. "Siła węża: tajemnice jogi tantrycznej i śakti" z 1919 roku. Dr Hiroshi Motoyama w swoich badaniach mających na celu „zmierzyć niemierzalne” opracował "specjalny przyrząd" do badania ćakr, a wyniki swoich doświadczeń opisał w książce „Teorie czakr”, chociaż Joga wyraźnie stwierdza, że materialne podejście do ćakr nie jest odpowiednie, gdyż są to organy Duszy, Dźiwah, a nie ciała. Współcześnie znaleźć można bardzo wiele opracowań na temat ośodków energetycznych w ciele eterycznym i duchowym, można polecić książkę autorstwa Judith Anodea pt. „Joga czakralna. Esencja ćwiczeń Wschodu” jako dostępną w księgarniach, ale z paroma zastrzeżeniami jak kiepska jakość transliteracji i jednak słaba znajomość ćakr od strony Jogi. Niestety, bardzo mało jest publikacji, głównie wewnętrzne dla klubów Laja lub Radża Jogi, w których ćakry są właściwie umiejscowione, przedstawione, a do tego poprawnie ułożone mają płatki. 

Energia czyli Pranah w Ciele Eterycznym 

Najłatwiej poczuć energię w małych ćakrach zlokalizowanych we wnętrzu dłoni, z których bioenergia rozchodzi się do palców dłoni. Aby to zrobić, wyciągnij luźno nieomal wyprostowane w łokciach ręce przed siebie, wnętrze jednej dłoni skieruj w górę, a drugiej w dół i zacznij bardzo energicznie zaciskać i rozwierać pięści. Wykonuj te ruchy w szybkim tempie na pełnym zakresie do momentu, aż poczujesz zmęczenie dłoni. Następnie skieruj wnętrza dłoni do siebie i w skupieniu zacznij je do siebie bardzo powoli przybliżać. Zwykle najdalej po kilku próbach udaje się poczuć delikatne pole energetyczne, które przypomina wir, magnetyczne wrażenia odpychania i przyciągania albo coś w rodzaju przepływu strumienia wody. To jeden z przykładów manifestacji bioenergii czyli prany, która stale krąży w ludzkim ciele, w sumie w ciele energetycznym znanym w Jodze jako Linga Śarira lub Prana-Maya-Mana-Kośa. Oprócz mniejszych ćakr rozmieszczonych na całym ciele, w najbardziej podstawowej klasyfikacji wyróżnia się siedem głównych centrów energetycznych, sześć wzdłuż pionowej osi tułowia i głowy, po jego wewnętrznej stronie patrząc na kręgosłup, a siódma jest dość wysoko ponad głową, na odległość wysoko ku górze wyciągniętych rąk w obszarze złączonych nad głową dłoni. Mamy pięć ćakr żywiołów, od dołu tułowia do podstawy szyi, szóstą, magiczną ćakrę Trzeciego Oka w głowie na poziomie brwi ponad linią oczu oraz jako siódmą ćakrę tysiąca płatków na wyciągnięcie rąk w górę ponad głową. 

Radża Joga - Królewska Ścieżka

Radża Joga - Stara Ścieżka Królów Mędrców

Radża joga (dewanagari राज योग , ang. Raja Yoga, królewska joga) - rodzaj jogi, określana jako królewska z uwagi na zaawansowane praktyki medytacyjne (samadhi) i mentalne (praca z świadomością, procesem myślowym, intuicją). Współcześnie jest ona często, choć zupełnie niesłusznie, utożsamiania z ośmiostopniową astanga jogą lub ujmowana jako system obejmujący fragmenty nauczania Ryszi Patańdźalego (część 2 i 3 księgi Jogasutr ). O tym, że Radża jJoga jest odmienna od nauczania zawartego w Jogasutrach naucza w książce Joga B.K.S. Iyengar, myląc się i wykazując swoją niekompetencję w dziedzinie jogi. Wielu współczesnych guru naucza technik powiązanych z Radża Jogą, ale są to zwykle tylko wybrane elementy. Kto nie odnalazł odpowiedniego guru (mistrza jogi) i nie podjął tradycyjnej inicjacji w Radża Jogę, ten na pewno nie ma nic wspólnego z Królewską Ścieżką Jogi, a co najwyżej z przygotowaniem do podjęcia ścieżki Jogi. Całe Jogasutry odnoszą się do kilku rodzajów praktyki Jogi, w tym do czterech podstawowych, głównych ścieżek: mantra jogi, hatha jogi, laja jogi i radża jogi. W Radża Jodze tradycyjnej, bardzo często ogólną, podstawową praktyką dla wszystkich kandydujących oraz inicjowanych adeptów/-tek jest dogłębna praktyka Gayatri Mantry (Gajatri) oraz palenie rytualnych wedyjskich Ogni, Agni, w szczególności Havan (Havana) czy Agnihotra/Jadźńa. Oprócz tego są praktyki medytacyjne z oglądaniem wschodów i zachodów Słońca czyli starożytne metody Surya Kriya (spolszcz. Surja Krija). 

Radźa Joga - Światło Medytacji 

Radża Joga (rAdźa jogah, raaadźa joga) jest 12-to stopniowym systemem praktyk rozwoju duchowego, gdzie tytularnie Ryszi (Rishi) są poziomem dziewiątym nauki i praktyki duchowej. Trzy pierwsze stopnie inicjacyjne to:

 * Karma Joga

 * Bhakti Joga

 * Dźńana Joga

Podjęcie praktyki Radża Jogi to nauczenie się swobodnego siedzenia w medytacyjnej pozycji lotosu, padmasana, w której dokonywany jest inicjacyjny przekaz Królewskiej Jogi, począwszy już od pierwszej lekcji. Bez zdolności praktykowania w pozycji lotosu nie ma mowy o podjęciu praktyki Ścieżki Królewskich Joginów. 

Raja Yoga, w spolszczeniu Radża Joga - nazywana królewską jogą, królewską ścieżką jest połączeniem wiedzy i praktyki prowadzących duszę do odzyskania zwierzchnictwa nad umysłem, intelektem i cechami charakteru, a w konsekwencji do zwierzchnictwa nad materią. Esencja Raja Yogi jest prosta. Człowiek jest duszą, Puruszą. Bóg jest Najwyższą Duszą, ParamaPuruszą. Najwyższa Dusza (Bóg), dusze ludzkie i materia są wiecznymi energiami. Wchodzą w interakcje tworząc cyklicznie powtarzającą się sztukę życia, która rozgrywa się na ziemi. Sztuka ma cztery "akty": złoty (krta, satya), srebrny (treta), miedziany (dwapara) i żelazny (kali). We wszechświecie przejawia się zasada trójdzielności. Trzy poziomy to: świat bezcielesny (dom dusz), rejon subtelny (kamamanas) i świat materialny (fizyczny kosmos). Dusze ludzkie przybywają na ziemię w kolejności i biorą udział w sztuce życia, przechodząc przez trzy stany: sato, rajo, tamo (czysty, mieszany, nieczysty). Pod koniec ostatniego aktu do ziemskiej sztuki wkracza bezpośrednio Najwyższa Dusza i poprzez ciało człowieka daje wiedzę i dokonuje odnowy świata w trzech aktach czy dramatach Boga Śiva: stworzenia (Brahma-Śiva), utrzymania (Vishnu-Śiva), zniszczenia (Shankara, Rudra-Śiva). 

Pojęcie Joga

Zrozumienie czym jest Yogah (spolszcz. joga) wymaga zarówno poznania jej historii, jak i bardzo różnorodnych metod. Joga to wszechstronny system rozwoju człowieka - joga pomaga osiągnąć zarówno lepsze zdrowie fizyczne, jak i psychiczne. Joga rozwija wiarę w siebie, odwagę, wewnętrzny spokój, a także życzliwość do otaczającego świata. Słowo "Joga" przetłumaczyć można jako powściągnięcie świadomości, zjednoczenie, jedność, unia, pojednanie. Jako mówi słynny tekst "Joga-sutry": yogah cittavrtti nirodhah - "Joga jest to powściągnięcie zjawisk świadomości". Mówiąc, że joga jest powściągnięciem świadomości mamy na myśli, że joga oznacza zapanowaniem zarówno nad swoim ciałem, jak i nad swoim umysłem (nad swoimi myślami). Na zaawansowanym stopniu praktyki joga oznacza przebywanie w stanie wewnętrznej ciszy, w której okryte zostaje światło ostatecznej świadomości. 

Praktyka Medytacji - Dhjana Joga - Przewodnik

Praktyka Medytacji - Dhjana Joga – Przewodnik Praktyki Dhjanam 

Joga dhjana (lub „technika medytacji dhjany”) jest siódmą gałęzią, siódmą grupą ćwiczeń klasycznej prawdziwej Jogi i podstawową dyscypliną w tradycji brahmańskiej, hinduistycznej i dźainijskiej i buddyjskiej. Być może słyszaliśmy o Dhjanie (dhyAnam) na zajęciach Jogi, jeśli oczywiście byliśmy w klubie, który jako taki poziom bliski Jodze trzyma, bo kluby firnesowe masowo wypaczają Jogę i prowadzą szkodliwe fitnesy oszukańczo podszywając się po praktykowanie Jogi. Niestety często Dhjana jest całkiem źle nauczana, bo kiepscy instruktorzy po AWF-ach oraz tandetnych kursach zawodowych, którzy nigdy nie uczyli się od prawdziwego Guru, nie mają pojęcia o praktykowaniu Dharany (ćwiczenia skupienia i koncentrowania) oraz Dhjany (medytowania i kontemplacji) w Jodze. Pewna organizacja zapytywała w ankietach fanów na Facebooku, jak ich instruktor Jogi wyjaśnił Dhyanę. Czterdzieści trzy procent powiedziało, że powiedziano im, że dhjana joga to po prostu tylko inne określenie medytacji czy rozmyślania. Niestety, jest to błędna stereotypowa odpowiedź nieuka, wskazująca, że instruktor/ka nie ma bladego nawet pojęcia na temat Dhjany w Jodze. Od takich instruktorów/instruktorek cuchnących obrzydliwie fitnesem i AWF-em, którzy nie mają pojęcia o choćby jednej z Ośmiu Grup Praktyk Jogi - trzymamy się z daleka, bo to oszuści użyawający złośliwie i szkodliwie szyldu Jogi do podszywania się pod Jogę ze swoimi fitnesowymi wygłupami gimnastycznymi, zwykle o szkodliwej na dłuższą metę prowenencji. 

Dhjanam - Medytowanie w Pozycji Lotosu

Po pierwsze, tak naprawdę nie ma czegoś takiego jak „tylko medytacja”. Aby to zilustrować, spójrz na przewodnik po najlepszych medytacjach Jogi. Chociaż Dhjana Joga jest podobna do medytacji, a zwłaszcza do techniki medytacji Samatha, jest bardziej wyjątkowa niż większość ludzi zdaje sobie sprawę. National Institute of Health mówi: „Słowo [Dhyana] jest zwykle tłumaczone jako medytacja, oznaczająca stan trwałego spokoju. [Ale Dhyana wymaga] Yama, Niyama, Asana, Pranayama, Pratyahara i Dharana też.” Dhyana, siódma gałąź Ośmiu Gup Ćwiczeń wedle Jogi Maharyszi Patańdźali i Upaniszad, zdefiniowana w Joga Sutrach, to wyjątkowa praktyka, która przynosi znaczące korzyści. Jest to jedna z części najbardziej zaawansowanej metody, medytacji Samyama. Biorąc pod uwagę siłę tej metody, będziesz chcieć się jej właściwie nauczyć - jeśli oczywiście chcesz praktykować Jogę, a nie ćwiczyć jakiś szkodliwy gimnastyczno-fitnesowy szajs i udawać złośliwie, że ćwiczysz Jogę. Wśród tych problemów autentyczności praktyki Jogi, trzeba pamiętać, że słowa polskie czy angielskie na jakie tłumaczone są oryginalne pojęcia z Jogi, nie zawsze oddają istotę tego, co przekazuje oryginalne pojęcie. Polskie czy nawet łacińskie słowo medytacja, bardziej pasuje do początkowych, wstępnych ćwiczeń dharany lub nawet satkaram, gdzie uczymy się dopiero skupiać na obiekcie czy przedmiocie służącym nam do medytowania, opisujemy sobie i wyobrażamy ów przedmiot czy obiekt. Dhjana to bardzo silny i głęboki krok w kierunku doświadczania tego co wewnętrzne, duchowe, wzniosłe jeśli o ideały chodzi, zatem już trudno znaleźć dobre słowo tłumaczące oryginał sanskrycki w językach zachodnich. Stąd konieczność używania wielu terminów sanskryckich, zwyczajnie, z powodu braku dobrych analogów, a analiza dogłębna znaczenia jakie niesie słowo dhjana tylko nas w tym całkowicie upewni, że nie ma nauki ani praktyki Jogi bez sanskrytu. 

Weźmy najprostsze słowo jak "padma", potocznie znaczące lotos, tak kwiat lotosu jak i pozycję, a właściwie stan utrzymywania pozycji w której dhjaną jest kwiat lotosu (potocznie ćakram). Nazwa pozycji nadaje też tematykę do medytacji czyli do Dharany (skupiania) oraz do Dhjany (kontemplacji w głębokim sensie), skupienia aż do fuzji z świetlistą barwą i kształtem kwiatu lotosowego, oczywiście jeszcze o zadanej dla praktyki liczbie i ułożeniu płatków. Nie ma zatem pozycji padma-asanam, jeśli nie ma odpowiedniego ułożenia ciała i odpowiedniego skupienia w kwiecie lotosu aż do stanu Dhjany jaką jest dosłownie "bycie lotosem", kwiatem lotosu. Instrukcja praktyki jest w samym słowie, a do tego asana oznacza i pozycję Siedzenia czy Osadzenia, ale też oddychanie świeżością i energią praniczną barwy kwiatu lotosu z jakim się utożsamiamy Siedząc w pozycji znanej jako Padma-Asana. Oczywiście, jakby ktoś nie wiedział, mamy w ciele sześć głównych lotosów, a ponad głową jeden wielki, tysiącpłatkowy (sahasrara), o odpowiedniej konstrukcji jaka jest opisem do medytacji właśnie, a ściślej do praktykowania dhjany, dwadzieścia wieńców po pięćdziesiąt płatków. Podstawowym lotosem jest jak wiadomo u dołu tułowia czteropłatkowa muladhara padma, a w głowie dwupłatkowa adźńa padma (z ang. ajna). Obraz kwiatu lotosu, miejsce w ciele do skupiania i pozycja ciała do porządnego uformowania tworzy całość praktyki, nierozerwalną całość - dla kultywowania Dhjany. Nieuk fitesowy czy AWF-owski, oczywiście najczęściej nawet nie kojarzy dobrze terminologii i jej znaczeń używanych w kontekście autentycznej Jogi i będzie wciskać swoje wynurzenia o układaniu poszczególnych mięśni na poduszce jak i bez poduszki czy wałka do medytacji i razem z tymi swoimi wałkami i klockami zawsze będzie wałem i klocem oszukującym ludzi bzdetami mięśniologicznymi wciskanymi obłudnie i kłamliwie pod szyldem Jogi, a o wizualizowaniu odpowiednich dla stadium praktyki lotosów nie tyle zapomni ile nawet nie raczy się w swej ciemnocie nauczyć. A przecież nawet podręczniki Hatha Jogi wymieniają nazwy głębokich stanów medytacyjnych jakie się osiąga dokładnie w konwencji praktyki z kolejnymi lotosami (ćakrami) czyli dhjanami w padma-asanie. Mamy zatem opisane i jak, i co praktykować, a nawet to jakie będą owoce końcowe dhjany w lotosie. 

Padma - kwiat lotosu, w szczególności ma taką cechę, że zamyka swoje płatki wieczorem, a otwiera rano, kiedy pojawia się świt, co pokazuje rytm funkcjonowania osoby praktykującej dhjanę oraz utrzymującą praktykę lotosową, padma-asanam. Otwierając się zaczyna taki lotos pokazywać swoją barwę czyli aurę oraz wydzielać bardziej intensywny zapach, a kiedy zamyka płatki po zachodzie słońca o zmierzchu, chowa swoje kolory i barwy, osłabia aż do zaniku swój zapach. Zatem w dzień dla światła słonecznego jest otwarty, pachnie pięknie i pokazuje cudowne kolory, a na noc, w tym dla światła księżycowego, zamyka się, przestaje wydzielać zapach i jaśnieć swoimi kolorami. Taki jest rytm pracy dusz kultywujących prawdziwą Jogę oraz jogiczną dhjanę. Ktoś chce rzeczywiście nauczyć się praktykować Jogę, powinien sobie tę lekcję padma-asany dobrze przyswoić, może tak od razu z głęboką, silnie utrwalającą koncentracją i umożliwiającą głębsze zrozumienie medytacją. 

Magia Dobrobytu a Przyczyny Niepowodzeń

Przyczyny Niepowodzeń u Praktykujących Magię Dobrobytu

Ludzkie marzenia o dostatnim życiu, dobrym posperowaniu, obfitości, pomyślności, o dobrym zdrowiu i szczęściu od tysięcy lat prowadzą w kierunku mistyczno-magicznych ścieżek duchowej praktyki, a na wschodzie ku tantrycznym, szamańsko-magicznym rytuałom na szczęście, wzrost dobrostanu, powodzenie i dobre plony lub wysokie zarobki. 

(1) Wielu ludzi twierdzi, że robiło praktyki na wzrost dobrobytu, ale nie zawsze są zadowoleni w pełni z ostatecznego rezultatu, czego powodem jest zwykle nieuwaga lub ignorancja w wypełnianiu rytuałów. Tantra gwarantuje skuteczność każdego wypełnionego rytuału, a często jest to określony czas, ilość i warunki pełnienia praktyk. Sporo jest czynników osłabiających lub uniemożliwiających spełnienie, osiągnięcie rezultatów praktyki, a starożytni mistrzowie magii duchowej błogosławili bardzo konkretne co do formy, czasu i miejsca rytuały! Generalnie nie należy ignorować przepisanych zaleceń, bo jeśli rytuał ma trwać przez sześć tygodni, a praktyka mantry dobrobytu ma być powtarzana przed wschodem Słońca, to jeden dzień, w którym człowiek zaśpi, psuje cały efekt końcowy. Praktyka jest jak podlewanie rośliny na pustyni, gdzie nawet parę godzin spóźnienia powoduje jej wyschnięcie i spalenie, a wiele rytuałów z powodu błędu trzeba następnego dnia po prostu rozpocząć od nowa, gdyż przez błąd praca jest rozproszona. Mantr generalnie nie należy intensywnie recytować w stanie mocnego zdenerwowania, irytacji czy złości, zatem robienie praktyki „na dobrobyt” akurat przy okazji kłótni z drugą połową związku, jeszcze kłótni o pieniądze, może przynieść wręcz odwrotne rezultaty, bo do praktyk duchowych zasiadamy zawsze w spokoju ducha, wyciszeni wewnętrznie, bez negatywnego nastawienia.  

(2) Tantra jako rozbudowana boska biała magia (magia białego promienia światła), posiada wiele niuansów i czasem samo robienie mantry pomyślności, takiej jak Śrîm (Śreeng), nie jest wystarczające, jeśli się przykładowo neguje istnienie bóstw foremnych, z których wibracja wypływa, a jest to dźwięk przypisany różnym formom pomyślnej Bogini, jak Lakszmi, RudraKali czy Śri Lalitadewi. Negowanie istnienia foremnych bogiń jest też negowaniem dźwięku, który z nich wypływa, czyli rodzajem awersji do praktyki, a do podstawowych zasad osiągu duchowego należy pełna i gruntowna akceptacja wypełnianej praktyki. Demoniczni i pomyleni w swych poglądach ludzie rakszasowi muszą najpierw mocno zaprzyjaźnić się z praktyką, polubić z jej wewnętrzną rzeczywistością, dogłębnie zaakceptować oferowaną metodę pracy. Magiczne rytuały są nadzwyczaj skuteczne wtedy, kiedy osoba wykonująca taki rytuał dobrobytu jest zżyta z praktyką, lubi ją i akceptuje całkowicie, a nawet czerpie rozkosz z jej wykonywania. Ludzie, którzy odmawiają mantram, a nudzą się w trakcie, przysypiają lub denerwują, że tak długo trwa, nie mają, co liczyć na zbytnie osiągi i rezultaty z powodu swej demonicznie negatywnej postawy wobec ćwiczenia duchowego. Ludzie w Europie często mają demonicznie wynaturzony stosunek do praktyki, dziecinnie roszczeniowy, zaborczy, nerwowy i powinni najpierw praktykować dużo relaksu i wewnętrznego uspokojenia swoich rozlicznych Vŗttis – negatywnych fal emocji i myśli. Złe, negatywne stany wnętrza często neutralizują lub odsuwają w czasie upragnione rezultaty tantrycznych praktyk i trzeba się przyłożyć do transformowania swych negatywności w duchowe Światło Boże celem oczyszczenia umysłu i serca. Zasady te są uniwersalne, praktykowane tak w indyjskiej, jak i tybetańskiej Tantrze, a nawet w magicznych systemach, takich jak Huna czy Reiki, Voo-Doon i wielu innych! Przed poważną sesją Jogi także zaleca się kilkanaście minut relaksacji celem rozproszenia i usunięcia szkodliwych negatywnych stanów emocji i rozdrażnień! 

BhadraKali Magiczna Bogini Dobrobytu

Mistyczna i Magiczna Bogini Bhadrakali - Indyjska Hekate 

Mistyczna Bogini, Potrójna Bogini, Tridevi, Śri Dewi, często związana jest z naukami duchowymi, w tym wedyjskimi z dziedziny zwanej współcześnie treningiem prosperity, dobrobytu lub świadomością prosperującą, rozwojem świadomości bogactwa, dobrobytu, obfitości i dobrego funkcjonowania w całym swoim ludzkim życiu.  Bhadrakālī, Bhadrakali - w sanskrycie: भद्रकाली trl. Bhadrakālī, w języku tamilskim பத்ரகாளி, w telugu: భద్రకాళి, w malajalam: ഭദ്രകാളി, w kannada: ಭದ್ರಕಾಳಿ, w kodawa: ಭದ್ರಕಾಳಿ – to jest hinduistyczna Bogini, forma Bogini Kaalii, Pomyślna Kaalii, najczęściej uważana za żonę Wirabhadra Dewa. Bhadrakali (Bhadra-Kaalii, Bhadra-Kaalee) dosłownie oznacza "Pomyślny Czas", a także dobrobyt, prosperity, powodzenie, szczęście, błogosławieństwo, pomyślność. Bhadrakali jest boginią współcześnie najbardziej popularną w południowych stanach Indii. Święte miejsce związane z Boginią Bhadrakali nazywane jest Kalighata. Bhadrakali wedle wschodniej legendy zrodziła się jako córka Śiwa Boga dla pokonania mrocznego demona Daruka, który przynosił zły los całemu światu ludzi i popełniał wiele kryminalnych zbrodni. Bhadrakali dziedziczy mądrość i magiczno-duchową Moc po swojej matce Parwati Kali i ojcu Śiwa Hara oraz po swojej babci, którą jest Bogini Mena. 

Bhadrakali Devi - Córka Śiwa Rudra, pogromczyni demonów

Bhadrakali Devi jest tradycyjnie opiekunką indyjskich sztuk walki Kalaripayat, a wszystkie Kalari - świątynie sztuk walki są jej poświęcone. Bhadrakali ochrania honor kobiet, udziela prawidłowej wiedzy duchowej, oczyszcza wielbicieli oraz prowadzi do pełnego wyzwolenia z cyklu narodzin i śmierci. Bhadrakālī podobnie jak chociażby grecka Bogini Hekate ochrania swoich wielbicieli przed czarną magią i czarnoksięstwem, ochrania przed złoczynnymi wpływami demonów (asurów, rakszasów) oraz złych duchów (piśaców, bhutów), ochrania przed zbłądzeniem na ścieżki chaosu, ciemności i mroku. 

Kālī, Kali - w dewanagari काली, trl. Kālī, dosłownie rodzaj żeński pojęcia "czas", trl. kālā – to hinduska bogini czasu i śmierci, pogromczyni demonów i sił zła. Jedna z głównych postaci Śakti Devi, żony oraz córki Śiwa Boga. Bywa też rozumiana jako "Pani Kosmosu", Królowa Kosmosu lub Bogini Absolut, źródło zasad kosmicznych i wszelkich archetypów. Występują nurty duchowości, mistyki i magii indyjskiej, wprost utożsamiające formy Bogini Kali ze stanami świadomości człowieka oraz z magią. Kali w jednej z kilku głównych form ikonograficznych jest ciemnoskóra i wychudzona, z długimi zębami. Odziana w tygrysią skórę i naszyjnik z czaszek; pojawia się najczęściej na polach bitewnych lub na miejscach kremacji zwłok. Czasami przedstawiana z wężami wplecionymi we włosy. Często pojawia się z wystającym (najczęściej nieprzeciętnie długim) językiem, głową demona w ręce oraz pasem z uciętych rąk złoczyńców. Kali bywa przedstawiana z kilkoma parami rąk własnych w których trzyma rozmaite bronie służące do pokonania złych demonów. Ich liczba zdaniem Mahabhagawatapurany może wynosić: dwa, cztery, osiemnaście, jak również sto a nawet tysiąc. 

Szesnaście Wskazówek Jogi i Tantry

Zasady Wiary Świętego Bractwa Joginów Wedyjskich i Tantrycznych

Członkowie stowarzyszeni w ramach Świętego Bractwa i Świętych Bractw Zakonnych Jogi, Tantry oraz Ajurwedy wyznają duchową wiarę w oparciu o następujące prawdy wiary, skodyfikowane przez najważniejszych nauczycieli szkoły i linii przekazu, Himaćala Sampradayah, w formie Szesnastu Wskazówek: 

1. Wedy napisane w Sanskrycie oraz pisma przekazujące wedyjską konkluzję, Wedantę, stanowią Absolutną Prawdę (Brahma-Satyah). Będąc objawionymi i wiecznymi (nitya), są źródłem i głównym dowodem, z którego wypływają pozostałe nauki i prawdy. Wszystkie mantry to słowa i pojęcia z objawienia Rygwedy. 

2. Osoba Boga, Personifikacja Bóstwa – każda Dewata sześciu wedyjskich tradycji kultowych, jest na równi oryginalnym Najwyższym Iśwarą, Maheśwarą, ostateczną rzeczywistością oraz praźródłem wszystkich ekspansji i wszystkiego co istnieje. 

3. Mahadewa (Wielki Bóg), Maheśwara (Wielka Doskonałość), Parameśwara (Najwyższa Doskonałość), Paramabrahman (Najwyższy Bóg, Absolut), jako przyczyna wszystkiego jest istotą i esencją Wszechobecną, Wszechwiedzącą i Wszechmogącą. Brahman to Saguna Brahman (Bóg z Atrybutami), a Paramabrahman to Nirguna Brahman (Bóg bez Atrybutów, Czysta Esencja Światłości). 

Rodzina Mistrza Śiwa i Uma Parwati: Ganeśa, Kartikeya i Aśoka Dewi

4. Każda wyższa Dewata (Bóstwo) jest źródłem wszystkich uczuć i najwyższym obiektem miłości oraz czci i  uwielbienia; czerpie przyjemność ze związków ze Swoimi wielbicielami (bhaktami) i zawsze jest obecną w świecie duchowym. 

5. Wszystkie żyjące istoty (dusze, dźiwas) są wiecznymi i odrębnymi częściami mającymi swój początek w Paramabrahmanam, w Najwyższym Brahmanie; jest nieskończona ilość żywych istot, a zamieszkują one światy duchowe i materialne. 

6. Żywe istoty (dusze, dźiwas) przebywające w jakimś świecie materialnym żyją w zapomnieniu o swym wiecznym związku z Brahmanem oraz sześcioma głównymi manifestacjami Brahmana; ulegając iluzji, utożsamiają się z materialnymi ciałami i cierpią niedole powtarzających się narodzin i śmierci.

7. Żywe istoty (Dusze) przebywające w niebiańskim świecie duchowym są świadome swojej duchowej tożsamości; posiadając różnorodne związki z Brahmanem i Jego manifestacjami Oblicza (Murti), wiecznie przebywają z Nim w świecie duchowym. 

Yoga - Istotne Pojęcia i Prawidła Wymowy

Joga i Tantra - Istotne Pojęcia i Prawidła Wymowy w Sanskrycie 

Słownictwo wielu indyjskich języków, jak tamilski, telugu, hindi, kaszmiri, guarati, marathi, bengalski, oryjski, malayalamski, kannadyjski, assamski czy maithili zawiera bardzo wiele słów pochodzących z prastarego języka Niebian jakim jest Sanskŗt, współcześnie zapisywanego pismem Devanagari. Słowa mają jednak często zmienioną końcówkę, a jedynie ten sam rdzeń, a szczególnie częstym jest pomijanie występującego w sanskrycie przydechowego [H] (:), które dopełnia pojęcia i daje im właściwą, niebiańsko-duchową wibrację odpowiednią dla studiowania przedmiotów ezoterycznych takich jak wiedza wedyjska, joga, tantra czy ajurweda! Osoby poszukujące dobroczynnych, pełnych znaczeń i wibracji powinny zwrócić na to uwagę, gdyż często w popularnych opracowaniach na tematy orientalne używa się tych uproszczeń i wariantów z potocznej mowy, z ludowych języków INDII, z pominięciem ważnych, istotnych niuansów takich jak Visarga, końcowe, przydechowe czy nieomal nieme [H] dające gardłową wymowę tego prawie niemego, gardłowego poszumu oznaczonego w pisowni oryginalnej dwukropkiem (:), a w których słowach zakończonych na samogłoski z Visargą daje specyficzne szumiące A[H], U[H], O[H], I[H], E[H], AI[H], etc. Oto lista podstawowych pojęć w jakich pozbawienie końcowej visargi deformuje tak numerologiczną wibrację, jak i trochę przekręca całe znaczenie w stosunku do tego, co język Niebian faktycznie zawiera. 

Powyższy rysunek pokazuje listę zamienników, których użyliśmy w tekście
ze względu na częsty brak lub niewyświetlanie się niektórych znaków w zestawie fontów

Przykładowo zapis często używanego słowa „GURU” powinien tak w rodzaju męskim jak i żeńskim brzmieć „Guru[h]”, a jedynie w rodzaju nijakim „Guru”, co oznacza, że faktycznie tak mężczyzna jak i kobieta pełnią rolę „Śrī Guru[h]”, a zapisywanie „Guru” jest generalnie potoczną degeneracją boskiego wzorca danego dla tego wysublimowanego pojęcia oznaczającego wcieloną w życie ludzkie na Ziemi Nadprzyrodzoną Istotę sprawującą duchowe kierownictwo nad społecznością, narodem czy ludzkością. Sam duchowy trening określany mianem „Yoga” powinien brzmieć jako „Yoga[h]” podobnie „Laya[h]”, zamiast potocznego dla hindi i innych ludowych języków „Laya”. Nawet częściej używane pojęcie „Prawości”, popularna „Dharma” to jednak w języku niebiańskich, boskich aniołów „Dharma[h]”, a zadziwiającym jest fakt, że degeneracyjne pozbawienie słowa końcówki ma miejsce akurat w przypadku bardzo wielu duchowo-mistycznych, istotnych dla rozwoju człowieka pojęć. Mistycy wiedzą, że każda głoska symbolizuje jakąś fazę czy aspekt rozwoju, jakąś cechę do rozwinięcia, stąd degeneracja pojęcia to pozbawienie możliwości rozwoju czy osiągnięcia czegoś istotnego, a za degeneracją pojęć idzie wypaczenie ideii i całych systemów treningowych, takich jak „Hathayoga[h]” w coś co nie prowadzi do swego ostatecznego celu symbolizowanego właśnie przez końcową głoskę Visargah. Zapis i badanie pojęcia w języku sanskrytu muszą być dokładne, a szczególnie ci co z nabożnością podchodzą do mantrycznych słów powinni o te formalne, dokładne zapisy transkrypcyjne bardzo dbać i sprawdzać brzmienie oryginalnych pojęć w ich pierwotnym, podstawowym zapisie, odpowiednim dla badania wibracji. A każdy widzi, że „Yoga[h]” to trochę coś innegi niźli „Yoga”, a już szczególnie znawca sanskryckiej, orientalnej ezoteryki i numerologii. 

Słowa sanskryckie takie jak „Āśrama[h]”, „Ādhara[h]”, „Ānanda[h]” mają nie tylko wyraźnie długie Ā na początku, ale i wibrację Visargah, przydechowe [H] na końcu, stąd ich zniekształcenie do postaci Ashram, Aszram, Adhara czy Ananda jest podobnym zjawiskiem jak korupcja i wypaczenie polityczne w stosunku do praworządnych założeń. Długie Ā w sposób naturalny wymaga akcentowania w wymowie, a specyficzna głoska [H] na końcu daje wibracyjno-mantryczny, duchowy urok każdemu słowu czy pojęciu jakie jest istotne w praktykowaniu, a nawet w filozofii. Miejsce znane jako aszram to aż cztery poważne zmiany o obrazie wypaczeń w stosunku do tego, co ustanowili starożytni mędrcy jogi i tantry, a co było (nieczytelne) w rodzaju duchowej przystani o charakterze, nastroju i właściwościach „Āśrama[h]”. zmiana niektórych błędnych przyzwyczajeń jest konieczna, aby nie ulec wypaczeniom, które generują skorumpowane przez demoniczne siły - niebiańskie, kluczowe pojęcia-idee. Praktykujący „Yoga[h]” powinni osiągać, realizować ideał „Ānanda[h]”, a nie coś co nawet w rdzeniu nie jest doń podobne, bo „Ananda” zawiera nawet błąd w pierwszej literze uniemożliwiając zrobienie prawidłowego początku, co powoduje błędne podejście od niebiańskiej ideii, złe jego zrozumienie u wszystkich, co przyswajają owo wypaczenie. Przenoszenie pojęć do innych języków musi je dokładnie oddawać, gdyż język niebiański działa na zasadzie rezonansu akustycznego, kamertonu, tak, że wibracje typu „Ananda”, „Yoga” czy „Dharma” poruszą zupełnie lub częściowo coś innego niźli wibracje wzniosłych ideałów takich jak „Ānanda[h]”, „Yoga[h]” (długie O jest wymawiane) czy „Dharma[h]”. Ważne słowa tak często używane jak „Nada”, „Dżapa” (Japa), „Dżaya” (Jaya), to jednak w swej istocie „Nāda[h]”, „Japa[h]” (Dźapah) czy „Jaya[h]” (Dźajah), co pokazuje na stopień degeneracji i wynikające stąd niezrozumienie, a potem i nieporozumienia między grupami, które z powodu używania zafałszowanych pojęć wskazują jedynie różniące się od siebie, pomylone i pomieszane cele, czasem nawet sprzeczne z oryginałem, a do tego upadkowe i wykolejające. 

Ideały  takie jak „Tyāga[h]” zmienione do postaci „Tyaga” wyprowadzają w dziedzinie tego rodzaju treningi na manowce, tak, że jest aranżowany w niewłaściwy sposób, a nawet źle zrozumiany od początku praktyki. Nawet popularnie wspomniana „Moksha” czy „Moksza”, to jednak „Moksha[h]”, gdzie „SH” oznacza dla języka polskiego dokładnie dźwięk „SZ”, w tym wypadku. Z całego „Wyzwolenia Ducha”, „Wolności Ducha” nic nie wyjdzie z powodu porzucenia tego, co na cel wskazuje, a co zapisane jest w końcowej głosce [H], a wielu chcąc się rowijać głównie przez kontemplacje i medytację używa tych błędnych pojęć dryfując na manowce „Wyzwolenia”, bo medytują na „Mokszę”, za pomocą słowa „Moksha” zamiast prawidłowo „Moksha[h]” z Visargą, jak to powinno prawidłowo być.

Medytacja Transcendentalna Maharishi

Medytacja Transcendentalna (TM) - Fakty i Mity Apologetyki 

Misja Boskiego Światła albo w Indii Divya Sandesh Parishad. To warto pamiętać, jeśli chciałby się ktoś udać do kraju wedyjskiej kultury i poszukiwać korzeni tej jednej z największych na świecie duchowych organizacji boskiej Wiedzy (Śri Vidya), tak mało znanej w Polsce i często złośliwie oczernianej przez zawsze zbrodniczą inkwizycję! 

Maharishi Mahesh Yogi

TM - Wedyjska Medytacja Transcendentalna Maharishi Mahesh Yogi

Czym jest himalajska Medytacja Transcendentalna? Kim był nieżyjący już guru zespołu The Beatles, Maharishi Mahesh Yogi? Jak TM pomaga jako wedyjska metoda relaksacyjna w psychoterapii? Uważa się, szczególnie na Zachodzie, że nauczenie się wedyjskiej Medytacji Transcendentalnej (z ang. Transcendental Meditation, TM) jest jedną z najlepszych i najprostszych inwestycji, jakich możemy dokonać, by poprawić nasze zdrowie, zwiększyć poczucie szczęścia i osiągać sukcesy.

Medytacja Transcendentalna - Encyklopedycznie 

Medytacja Transcendentalna to pojęcie mające dwa podstawowe znaczenia. W szerszym sensie, jest to każda medytacja, mająca na celu wykroczenie poza dualizm ego, poza pełen sprzeczności i dwoistości świat zewnętrzny, przekroczenie wąskiego rozumienia siebie jako oddzielnego od reszty świata bytu. Medytacja Transcendentalna w różnych formach uczona jest przez wiele grup jogi, relaksacji, psychoterapii, a także w celach religijnych (medytacja chrześcijańska). 

W węższym sensie, nazwa ta została rozpowszechniona przez Maharishi Mehesh Yogi dla prostego wedyjskiego zestawu ćwiczeń medytacyjnych opartych głównie na powtarzaniu sylabicznych Matrika- mantr, czyli głosek alfabetu Sanskrytu. Medytacje te zostały szeroko rozpropagowane przez organizację Maharishi Foundation Ltd., założoną przez Maharishi Yogi, która zajmuje się propagowaniem kursów i materiałów szkoleniowych. Istnieje wiele badań, które dowodzą korzystnych dla zdrowia i zbawiennych dla psychiki skutków medytacji transcendentalnej. W większości zostały one sfinansowane przez niezależne od TM kliniki i instytuty naukowe, nie trudno zatem ocenić, że przedstawiają rzetelne wyniki.

Jak prawidłowo ćwiczyć hatha jogę

Sympatycy Jogi ciągle rozmyślają jak prawidłowo ćwiczyć hatha jogę...

Joga jest na Zachodzie kojarzona z postawami i pozycjami ciała, medytacją, oddychaniem i pracą z dźwiękiem. Joga od tysiącleci opiera się na wegetariańskim odżywianiu, asanach (postawach) i sztuce oddychania tak samo jak na wyższej filozofii i etyce duchowej oraz ćwiczeniach skupienia, koncentracji i medytacji. Relaksacja taka jak Gestalt i podobne metody to ćwiczenia wyrwane z kontekstu całej Jogi w celach terapeutycznych, podobnie jak rebirthing, ćwiczenia Pilates’a czy wiele innych metod fitness. Nawet popularny, szczególnie w Ameryce jogging to strywializowany wstęp do luźnego biegu transowego znanego z Jogi, najbardziej tej uprawianej w obszarze Himalajów czyli Dachu Świata. W swej istocie Joga jest nauką o sztuce zachowywania zdrowia i długowieczności oraz jedności i harmonii, tak z Przyrodą jak i wyższymi boskimi siłami, z Duszą czy Wyższą Jaźnią. Wielkim błędem, tragiczną pomyłką jest wyrywanie samych ASAN - postaw i pozycji ciała - z kontekstu całokształtu praktyki i filozofii Jogi, gdyż wtedy Joga zatraca swój cel i sens, a praktyka staje się bezowocna.

Goraksha Natha - Mistrz Hatha Jogi

Hatha Joga to styl praktyki słoneczno-księżycowej, gdzie sylaba Ha oznacza słońce i oczyszczenie duchowe, a sylaba Tha zarówno księżyc jak i oczyszczenie psychofizyczne. Pozbawienie Jogi jej istotnej, duchowo-mentalnej części powoduje awarię całego bardzo metodycznego systemu, gdzie klasycznie jest Osiem Grup (Ashtanga) ćwiczeń, z których każda musi być reprezentowana w treningu od początku edukacji, aby nauka Jogi miała ręce i nogi, cel i sens. Metodyka nauczania jest bardzo ważna gdyż Joga to rozwój zarówno ciała, jak umysłu i ducha czy Duszy. Nie wolno pomijać aspektu ćwiczeń skupiania, koncentracji czy medytacji, jak to czynią asanolubni gimnastyczni hochsztaplerzy, próbujący przerobić Jogę na jakiś alternatywny system wychowania fizycznego wedle mody zachodniej, która ma brzydki zwyczaj ignorowania lub niszczenia wewnętrznych wartości i głębszych metod praktyki. Prowadzenie ćwiczących do jak najlepszego dla zdrowia i rozwoju odżywiania wegetariańskiego jest tak samo ważne jak nauka przepłukiwania nosa, lewatywy jelita grubego czy zrelaksowanego leżenia w wodzie pozwalającego na swobodne dryfowanie w pozycji leżenia na plecach z niewielkim ruchem rąk. Medytacyjne spacery w dobrym rytmie oddychania jak i skupianie na płomieniu ognia czy punkcie ogniskowym wzroku, są tak samo ważne i potrzebne jak rozmyślania etyczne filozofii Sankhya czy nauka rytmicznego dreptania po rozżarzonych węglach ogniska. Elementy szamańskie są bowiem integralną częścią Jogi, a filozofia podstawą wychowania i edukacji Joginów. Zachodnie błędy polegające na ignoranckim nieuwzględnianiu większości ważnych nauk i praktyk Jogi sięgają granic bezdennej profanacji i nie ma dla nich żadnego sensownego wytłumaczenia ani usprawiedliwienia.